Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony
W strugach deszczu stałam,
łkając cicho światem.
Przymykałam spojrzenie
na każdy widok.
Modliłam się,
by to zimno,
które wokół się unosiło,
zmroziło serce moje,
zmieniło je w papier.
Bym mogła je zwinąć,
zgnieść,
wyrzucić
i nowe, czyste
zamieścić w ciele.
Ból,
który porażał
i gasił radość życia,
otaczał wszystko wokół
kurtyną z mrocznych tkanin.
Jak strachliwy sen
wdzierał się w rozum
i pozostawał tam
gościem innej wiary.
Napisane przez
Zbieram słowa z miejsc, w których inni zostawiają milczenie. Piszę o emocjach, które trudno nazwać, o miłości, która nie zawsze ma swoje zakończenie, o pamięci, która potrafi być zarówno raną, jak i schronieniem. W moich tekstach wiatr może być dotykiem, kamień — historią, a ciemność — początkiem światła. Piszę wiersze i opowiadania. Nie po to, żeby opowiedzieć Ci swoją historię. Po to, żebyś czasem odnalazł w niej kawałek własnej.
Brak ocen, bądź pierwszy!
Tutaj najważniejsze są słowa — bez reklam, bez hałasu, bez rozpraszaczy.
Jeśli chcesz pomóc nam pisać dalszy ciąg Poetica.pl, postaw nam kawę lub wesprzyj nas na Patronite.
Dziękujemy!
, aby skomentować
Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.
po twarzy nasiąkniętej zmęczeniem po tęsknocie spłynęło kilka pereł nadziei ku osłodzie i ręce lekko drżące utkwiły wnet w bezruchu przybrane złotem słońce spaliło resztki smutku...
