Poplątani

Przedarci wspomnieniem,

między kawą a kawą,

z uśpionym spojrzeniem.

Między chwilami w niebie

i radością w piekle

siedzimy w czyśćcu

jak w miłym pokoju.

Zacieramy ręce,

szydełkujemy

i oglądamy teatr,

klaszcząc spontanicznie.

Widzimy postaci na deskach scenicznych,

wiwatując im,

nie widząc tam

własnych wypowiedzianych myśli.

I nawet Wstyd

gra tam główną rolę,

będąc niemym w słowie,

w cicho tupoczących butach,

w żakiecie markowym

i kapeluszu,

co mu ciągle spada z głowy.

Śmiejąc się z każdego z nas,

ukazując nasze wady.

Nie jest nam głupio,

lecz śmiesznie w teatrze,

obdarci z zasad,

uśpieni w narracji,

idziemy ze wstydliwej kolacji.