Pomrukiwałam tak radośnie

w chwilach ulotnych wieczorem.

Mrużyłam oczy bezwiednie,

gdy czułam Twój dotyk.

Twój pocałunek nie mówił:

„Jesteś najważniejsza”.

Tylko: „Schowam Cię

w bezpieczne miejsce”.

„Nic, co światło daje,

nie może się schować” —

tak szeptałeś do mnie,

gdy spałam o świcie.

A Ty jednak zamknąłeś swe dłonie na mnie,

kochając mnie mocno

prostotą życia.

Mrok boi się bliskości,

bo zmienia mu charakter.

A ja jestem z mroku —

taka siła życia.

Ty otuliłeś mnie sobą,

w bezpieczne dłonie wplotłeś

tylko to, co ciemne,

lecz niebolesne.

Posadziłeś w spokojnym gaju,

na ławce,

i nuciłeś melancholię życia.

Tak rozkochałeś czerń,

co nie widzi bez Ciebie życia.