Część I

- Nie słuchasz mnie. Mówisz tylko to, co chcesz powiedzieć na dodatek bez sensu. Gadasz i gadasz, a w tym i tak jest mało wartości i konkretów. Zbyt wiele słów męczy i zniechęca do dialogu. Przestań wreszcie, zamilcz w końcu kobieto. – Wyrzucił jednym tchem mężczyzna, mąż Krystyny, mocno zdenerwowany i podirytowany brakiem umiaru żony. Wstał z krzesła przy stole kuchennym i wyszedł do salonu. Krystyna stała jak zaczarowana przez chwilę, po czym poszła za nim do pokoju.

- Tadeusz, tak nie może dłużej być. Ja mam dość twojego ignorowania mnie i tego co mam ci do powiedzenia. Przez tyle lat to znosiłam, bo dzieci były małe, ale teraz nie muszę. Odejdę z twojego życia. Sprzedamy dom i kupimy sobie dwa małe mieszkania. Jedno z nich będzie twoje, a drugie moje. Mebli wystarczy i wyposażenia do obu. Resztą tym co jest, jakoś się podzielimy. – Przestawiła spokojnie swoją propozycję kobieta i zamilkła w oczekiwaniu, na odpowiedź męża.

- Możesz iść, jak tak ci tu źle, ale domu nie pozwolę ci sprzedać i niczego dzielić nie będziemy. Rozumiesz to jasno? To postanowione. – Odpowiedział dość doniosłym niemiłym głosem.

- Po co ci ten dom. Będziesz go sprzątał, odkurzał i mył tyle okien? Z twojej emerytury nie za bardzo ci wystarczy pieniędzy na wynajęcie sprzątaczki. Dopiero byś się zdziwił, jaką one mają stawkę. Ja to robiłam przez całe trzydzieści lat naszego małżeństwa. Kto ci będzie gotował obiadki, bo na restaurację też cię nie będzie stać, tak codziennie do niej chodzić. Kto ci upierze i uprasuje, kto zrobi zakupy? Pomyśl, ile to jest pracy. No chyba, że się z kimś ożenisz ponownie, ale nie licz na pracę swojej wybranki. Teraz kobiety chcą się bawić, mieć ekstra modne ciuszki, futra i biżuterię. A ty kiedy mi kupiłeś cokolwiek z tych rzeczy, poza pierścionkiem zaręczynowym? Ach zraz, dostałeś go od mamusi i nie wydałeś na mnie ani grosza. O mnie się nie martw, ja sobie poradzę, ale ty? Obrośniesz brudem i na dodatek będziesz chodził głodny lub jadał byle co z marketu. Oszczędności nie masz, bo wydałeś wszystko na córunię, na jej dom i samochód. To co? Przemyślisz to? – Zapytała prowokująco kobieta.

- Aleś ty mądra, ale wymyśliłaś. Chłop sobie zawsze poradzi. Spokojna twoja głowa. – Powiedział sarkastycznie i zamilkł, ponieważ zadzwonił jego telefon komórkowy. – Halo. Tak … co? Gdzie …? Kiedy …? Już jedziemy z mamą. – Odłożył telefon na stolik i spojrzał na Krystynę.

- Coś się stało? – Zapytała kobieta.

- Tak, musimy jechać natychmiast do Marty. Jest zdenerwowana i chce rozwodu i u nas zamieszkać. Ot, nie daleko pada jabłko od jabłoni. Ubieraj się, jedziemy ratować dziecko. – Tadeusz wyraźnie zniesmaczony, rzucił spojrzenie w kierunku żony.

Kobieta bez wahania, po chwili była gotowa do wyjścia.

Jechali w milczeniu ulicami miasta na drugi jego koniec. Był wieczór i ruch uliczny nie był specjalnie duży, jak to w sobotę. Ludzie wracali, a inni dopiero się gdzieś wybierali.

Część II

- Zobacz kochanie jak ci ludzie jeżdżą. Noc i zamiast zwolnić, jadą jak szaleni i powodują wypadki. Tu jakaś ciężarówka i auto osobowe. Niewyraźne zdjęcie w tej gazecie. Przynieś proszę lupę, zobaczę markę samochodu. – Prosił mężczyzna miłym głosem. Z kuchni podreptała jego żona z lupą w dłoni i zapytała.

- Może ta ciężarówka im wyjechała, a oni się śpieszyli?

- Kto? – Zapytał mężczyzna.

- Kierowca auta i jego pasażerowie. – Sprostowała kobieta.

- Mogło tak być. – Zgodził się jej mąż i przyłożywszy lupę do zdjęcia w gazecie, zaczął się przyglądać jego szczegółom, po czym powiedział zdziwiony. – Czy to rozumiesz? Auto ma nasze numery rejestracyjne. Sama zobacz. – Podał jej gazetę i lupę, aby mogła się i ona przyjrzeć. Kobieta przez chwilę patrzyła bez lupy, a potem przy jej użyciu dopatrzyła się i potwierdziła numery rejestracyjne ich auta.

- Czy to oznacza, że ktoś ukradł nasze auto i je rozbił? Co jest napisane na temat samego zdarzenia? Pasażerowie i obaj kierowcy przeżyli? – Zapytała oddając mężowi gazetę.

- Tu jest napisane, że wszyscy z auta zginęli, a przeżył tylko kierowca ciężarówki, ale był pod wpływem alkoholu i to za jego sprawą doszło do wypadku. Ale zaraz, zobacz. Tam chyba pasażerką była jakaś kobieta. Niedaleko leży damska torebka i but. Ty chyba masz podobną torebkę i buty. Pamiętam, bo razem byliśmy na zakupach z okazji twoich imienin. – Zauważył i skomentował mąż.

- Oj tam, może tylko podobne są. – Powiedziała, ale wzięła jeszcze raz do rąk gazetę i lupę, którą ponownie podał jej mężczyzna. – O, faktycznie, to taka sama torebka i but …y. Ale zaraz, widzę tu jeszcze inne przedmioty podobne do naszych. Taka sama zawieszka pod lusterkiem wstecznym. Dostaliśmy coś takiego od naszej córki na pamiątkę jej podróży poślubnej do Włoch. Jak to możliwe, że ci ludzie mieli taką samą? Zaraz taki sam kolor auta jak nasze i marka. To nie możliwe, spójrz tutaj i tu. Wszystko się zgadza. Mówisz, że ci ludzie nie przeżyli? – Powiedziała i usiadła ciężko na kanapie. Jej mąż znalazł wszystkie jej wskazówki i odłożył gazetę przerażony tak jak i jego żona. Dłuższą chwilę milczeli, a potem na siebie spojrzeli, jakby nagle sobie o czymś razem, w tym samym momencie, o tym samym przypomnieli. To byli oni.

14.11.2026 r. godz. 17:28

Elizabeth