Uzależnił się od życia

Liczył każdą jego minutę

I wydawał czasem resztę

Gdy mu zbywało co nieco

Łaknął także szczęścia

Lecz go nigdy nawet nie mijał

Marzenia trzymały się z daleka

A jednak kochał nadal życie

Z uporem i nadzieją czekał

Na los mu kiedyś łaskawy

Siał dobre myśli rankiem

By kiedyś wschodziły dla niego

Nie oczekiwał zbyt wiele

Sam nie miał niczego aby dawać

Chodził z głową w chmurach

I o sobie nie mówił nikomu

Zdarzenia i nie wydarzenia

Wciąż płatały mu na złość figla

Nie miał pretensji i nigdy żalu

Przyjmował z godnością wszystko

Cierpliwość była mu siostrą

Często rozmawiali do zmroku

Jego dobroć była nieskończona

Ale i on ciężko zachorował

Już go nie ma na tym świecie

Teraz gości tam gdzie inne światy

Czy znalazł to czego szukał

Trudno jest tu powiedzieć 

Czy został może świętym

Czy jego życie było dobre

Czy miało głębszy sens

Nikt pewnie tego nie wie

Może miał być przykładem

Jednak dokładnie czego

Czy to jest pełnią i spełnieniem

Czy życie na tym ma polegać

Cierpienie drogą do zbawienia

Długa i uciążliwa usłana cierniami

Czy jednak każdy ma zasoby

Aby to przez cale życie przechodzić

Zbliżać się jednak do ideału

To może jakiś wszystkich obowiązek

Nie chcieć zbyt wiele i nie liczyć

Na to że życie w dobrobycie będzie

Nieustanna pogoń za dostatkiem

Za wszelką jego ogromną cenę

Kosztem pokoju duchowego

I całej ziemskiej fauny i flory

Zbyt szybki rozwój cywilizacji

Niszczy całą naszą planetę

I znacznie mentalnie człowieka

Co znaczy że katastrofa nas czeka

Bez umiaru taktu i refleksji

Na dalszym planie egzystencji

Czerpiemy z ziemi wszystko

A nie zostawiamy niczego

Pokolenia te po nas kolejne

Nie będą nam za nic dziękować

Nie zostanie nic co ma wartość

Tylko zostanie totalna ruina

Jakie lekcje trzeba odrobić

Co jeszcze stać się musi

Aby człowiek zrozumiał

Że ziemia na chwilę jest dla nas

Nic tu nie jest na zawsze

I nic co jest wiecznie trwałe

Nasze umysły serca i dusze

Muszą w jedności być ze sobą

12.10.2026 r. godz. 10:22

Elizabeth