Z nitki ciekawości, którą wyciągam z siebie,

szyję aksamitne ubranie.

Małą, komiczną sukienkę

z haftem gnostyckich liter

i koronką prawie ślubną.

Obracam ją na manekinie,

patrząc na każdy szew,

by uczucie w niej wszyte

układało się w prostocie.

Jednak na końcu każdej falbany

ciekawość dokładam omdlałą,

by rozglądała się wokół

i tworzyła odcienie życia.

Tak uszytą sukienkę

nakładam na drogi czułe,

by iść między drzewami,

po trawach zielonego smutku,

i ściągać nici z tego,

jak opis ze świata,

szyjąc garnitur,

na którym łata na łacie

się łata.