Bądź bardziej autentyczna nie graj już kogoś innego daj poznać się kim jesteś nie twórz iluzji na swój temat nie potrzebuję fantazji o tobie na nic fałszywe tajemnice tam gdzie ich...

Wiersze i opowiadania — portal literacki
Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony
Wszystkie Wiersze
Wszystkie publikacje z kategorii Wiersze.
Poetica.pl to portal z wierszami polskich autorów — od klasycznej poezji lirycznej po współczesne formy. Czytaj wiersze miłosne, refleksyjne, humorystyczne i patriotyczne. Publikuj własną poezję i dziel się nią ze społecznością.
W wodzie nie stanę się rybą, a ona na ziemi nigdy mną. Ona przecież nic nie powie, a ja mogę, ale już nie chcę. Nikt w ogóle nie słucha. Wszyscy raczej tylko mówią. Świat jest...
Znów wiatr pożyczył mi swoje ubranie sam zażądał na wymianę ode mnie mojego ja stałam się nim a on mną on poznał moje tajemnice a ja jego bo te ubrania to nasza jakby skóra...
Smutek zamieszkał we mnie bez pytania, przyniósł walizkę pełną listopadowych wieczorów. Najpierw zajął tylko krzesło przy oknie, potem powiesił ciszę na ścianach, zasłonił lustra...
Wieczorem moje serce staje się pustą stacją, na której nikt nie czeka na powrót. Lampy kołyszą chore światło, wiatr przewraca rozkłady dawnych nadziei, a tory prowadzą wyłącznie do...
Wciąż piszę do ciebie na dawny adres, choć wiem, że nie mieszkasz tam od lat. Wkładam do kopert nasze stare rozmowy, kilka łez, fotografię śmiechu i wszystkie słowa spóźnione o...
Od wielu jesieni pada pod moją skórą, choć ludzie mówią, że niebo jest pogodne. Noszę chmury między żebrami, a każda z nich zna inną odmianę smutku. Czasem grzmi we mnie...
Pamiętam wieczory pachnące dymem, gdy sierpień siadał z nami przy ognisku. Iskry uciekały wysoko nad głowami, a my wierzyliśmy, że są gwiazdami, które można zabrać do kieszeni....
Błogi czas wakacji się kończy Pora wracać z nad morza do domu wejść w codzienną pracy rutynę i tylko na porę roku jesienną czekać wdzięczna jestem póki co za lato za te piękne...
W mauzoleum, przy fontannie, z obrazem jak z życia stała panna — dziwnie inna, ironiczna, w śmiesznych butach, z miną mima. Obok pan, całkiem fajny, bo garnitur miał na sobie, buty...