Czasem pamiętam

popioły tamtych dni,

które cisza gasiła,

a mrok pochłaniał.

Zapiska w kalendarzu

jakby przez mgłę przechodziła,

dając oznaki,

że to nowy dzień.

Wszystko,

jak piana morskich fal,

buzowało wokół.

My.

Oni.

Razem.

Osobno.

Czułam się

jak ryba w wodzie.

Dziś widzę to z daleka.

Omijam oceany.

Siedzę przy jeziorze,

w świetle słońca,

bez fal mroku,

bez nadmiaru gorąca.