Jezioro śpi w górskiej kotlince,

Odbija niebo w swej tafli czystej,

A ja siedzę na kamiennej ławce,

Wsłuchany w górską ciszę.

Tutaj czas płynie inaczej,

Tutaj serce bije spokojniej,

Tutaj dusza się otwiera

Na wszystko, co prawdziwe.

O, Tatry! Wy mnie nauczyliście,

Że piękno nie potrzebuje słów,

Że prawda mieszka w prostocie,

A szczęście — w górskim powietrzu.