Nad brzegiem Wisły obserwując chmury. Siedząc na surowej ziemi rozmyślając o przeszłości. Była piękna, pełna nadziei. Lecz pojawił się ten, przez którego serce nauczyło się krzyczeć dniami i nocami. Nad spokojną Wisłą pojawiły się chmury. Z ucieczką czasu pojawiły się grzmoty. Woda stała dzika, mętna. A ja siedzę i spoglądam na nią z pełnym spokojem. Siedzę bo wiem, że za moment będzie słońce. Mijają sekundy, minuty, godziny. Siedzę i czekam az woda sie uspokoi. Bo słońce nie wyszło, a serca juz nic nie ukoi.