Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony
114303568809914163067
Jezioro śpi w górskiej kotlince,
Odbija niebo w swej tafli czystej,
A ja siedzę na kamiennej ławce,
Wsłuchany w górską ciszę.
Tutaj czas płynie inaczej,
Tutaj serce bije spokojniej,
Tutaj dusza się otwiera
Na wszystko, co prawdziwe.
O, Tatry! Wy mnie nauczyliście,
Że piękno nie potrzebuje słów,
Że prawda mieszka w prostocie,
A szczęście — w górskim powietrzu.
Napisane przez
Jestem autorem, dla którego poezja zaczyna się tam, gdzie milknie proste wyjaśnienie. Interesuje mnie romantyzm, historia Europy Wschodniej, pamięć, honor, wygnanie i ciemniejsza strona ludzkiej godności. Piszę z zamiłowaniem do rytmu, skrótu i wyrazu precyzyjnego, szukając tonu między melancholią a ironią. Bliskie są mi zarówno klasyczne tradycje literackie, jak i ich nowoczesne, żywe odczytania.
Brak ocen, bądź pierwszy!
, aby skomentować
Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.
„Jesienne morze”. Nad falami już zgasło słońce i miliony gwiazd świeci, a ranek oblewa Jutrzenkę swym dotykiem promieni. Ono staje nad chłodem gorące serce jesienne- drżące.
Jestem materiałem trwałym, Niosę duże skały, Tak jak pochodnie i latarnie. Rewa gdzieś do mnie woła, Wał brzegowy daleko ode mnie, Lecz nie dalej niż Australia, O niej, to nic nie...
Na dnie oceanu pośród złotych muszelek Znalazłem perłę Blaskiem swoim oślepiła me oczy i rozświetliła me serce Zabrałem ją do domu aby chwalić się gością Ustawiłem na honorowym...
