
Wiersze i opowiadania — portal literacki
Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony
AKoDu
Poziom 3: TwórcaZbieram słowa z miejsc, w których inni zostawiają milczenie. Piszę o emocjach, które trudno nazwać, o miłości, która nie zawsze ma swoje zakończenie, o pamięci, która potrafi być zarówno raną, jak i schronieniem. W moich tekstach wiatr może być dotykiem, kamień — historią, a ciemność — początkiem światła. Piszę wiersze i opowiadania. Nie po to, żeby opowiedzieć Ci swoją historię. Po to, żebyś czasem odnalazł w niej kawałek własnej.
Nigdy tak naprawdę nie wiemy, która przyszłość jest dobra. Widząc ją za ścianą, choć w małej stopklatce, jak w pokoju jednej małej akcji. Z różnymi postaciami, w uczuciach tak...
Pomrukiwałam tak radośnie w chwilach ulotnych wieczorem. Mrużyłam oczy bezwiednie, gdy czułam Twój dotyk. Twój pocałunek nie mówił: „Jesteś najważniejsza”. Tylko: „Schowam Cię w...
Noc. Ciężka. Jakby wszystkie cienie z mroku przechodziły przeze mnie, a ja, okryta kocem, siedziała i zliczała jeden po drugim koraliki, które pozostawiały cienie. Każdy koralik to...
Często siedziałam sama. Nie brakowało mi wtedy niczego. Byłam jak dusza otulona czarną peleryną myśli. Nie tych smutnych. Nie tych pełnych bólu. Tylko takich, w których rodził się...
Gryzie mnie lęk. Czarny. Ponury. I cichy. Niemoc składania życia zakrada się między jego drzwi, szczelinami wciska się do środka. Odcina mnie od myślenia. Od robienia. Od ruchu. I...
Siedzę z liściem na ławce. Myślę o kwiatach na rabatce, o wszystkich warzywach już do domu wniesionych i o tej dyni, którą lada dzień zerwę. Chłodne powietrze przechadza się po...
W atlasie półmroków moich myśli stoją dwie wieże uczuć. Jedna otwiera bramy ku przyszłości. Druga zamyka przeszłość. Spójnym wulkanem zalewa to, co niegdyś miało znaczenie. Wybija...
Z nitki ciekawości, którą wyciągam z siebie, szyję aksamitne ubranie. Małą, komiczną sukienkę z haftem gnostyckich liter i koronką prawie ślubną. Obracam ją na manekinie, patrząc...
Cień jak jaskrawe słońce przypiął mi się do skrzydeł. Rani me pióra mroczne, spalając kawałek po kawałku. Z bólu mojego spojrzenia tworzy się otchłań w sercu. Czarna dziura miarowo...
W tym powietrzu, które mi dajesz, jest przestrzeń — mała wiązka elektronów, która biega wolno. Nie ma złości, pretensji, niedopowiedzianych fantazji. Jest przestrzeń spokojna, choć...