Obraz tła Poetica

Wiersze i opowiadania — portal literacki

Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony

AKoDu avatar

AKoDu

Poziom 3: Twórca

Zbieram słowa z miejsc, w których inni zostawiają milczenie. Piszę o emocjach, które trudno nazwać, o miłości, która nie zawsze ma swoje zakończenie, o pamięci, która potrafi być zarówno raną, jak i schronieniem. W moich tekstach wiatr może być dotykiem, kamień — historią, a ciemność — początkiem światła. Piszę wiersze i opowiadania. Nie po to, żeby opowiedzieć Ci swoją historię. Po to, żebyś czasem odnalazł w niej kawałek własnej.

Poziom 3 — Twórca3183 pkt do Poeta
1817 pkt5000 pkt
2d2d

AKoDu jest na miejscu 7 w rankingu Tydzień (Czytelnicy)

Zobacz ranking
Wiersze

Zdrętwiałam cała od słów, od wypowiedzianych fantazji, od niespełnień. Zaszyłam się na dnie, w jaskini wspomnień. Gdzieś wysoko patrzyłam na gwiazdy i cicho łkałam, wzywając tylko...

AKoDuAKoDu·25 sie 2026
628
Wiersze

Ciągle śpię, posklejana złotem. Ronię każdą łzę na blade policzki i marzę, by moje rany znów stały się całością. Dotykasz każdej sklejonej części, delikatnie, w szorstkim powietrzu...

AKoDuAKoDu·24 sie 2026
5012
Wiersze

Odeszli ze swoich dróg. By przyjść ponownie. Odnaleźć się w czerwonej nici myśli, zaplątać w niej jeszcze raz. Na całość. Do końca. Mimo wszystko. Dwa rzeczne motyle zeszły z...

AKoDuAKoDu·23 sie 2026
5,5117
Wiersze

Przegryzam papierosowy dym jak najlepszą słodycz. Dłonie szare, pomarszczone życiem, opadają na fotel. A ciało, niewzruszone, pamięta chwile, które kryły się cierpieniem. Tylko w...

AKoDuAKoDu·23 sie 2026
008
Wiersze

Jak rozlany akapit z serca Żal. Smutek. Przejaw miłości po czasie. Ten krzyk, który wypływa z Ciebie, z oceanu pewności. Rozlewa się po Tobie i włada ciałem. Nie myślisz. Nie...

AKoDuAKoDu·22 sie 2026
5221
Wiersze

Leję się z całego roztopionego szkła, dotykając klamki zmarłych drzwi. Oddech miarowo postępuje, jak krok zmarłej duszy. Hausty stają się cięższe, a ja, trwam — jak odłamek całego...

AKoDuAKoDu·21 sie 2026
5215
Wiersze

Krew dobija spojrzenia, a ja, omdlała, szukam znów cienia. By przy życiu słowem być. By pełzać jak żmija, z gardeł jad pić. Wszystko jak paradoks życia — leżący kamień miłością...

AKoDuAKoDu·20 sie 2026
5124