
Wiersze i opowiadania — portal literacki
Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony
AKoDu
Poziom 3: TwórcaZbieram słowa z miejsc, w których inni zostawiają milczenie. Piszę o emocjach, które trudno nazwać, o miłości, która nie zawsze ma swoje zakończenie, o pamięci, która potrafi być zarówno raną, jak i schronieniem. W moich tekstach wiatr może być dotykiem, kamień — historią, a ciemność — początkiem światła. Piszę wiersze i opowiadania. Nie po to, żeby opowiedzieć Ci swoją historię. Po to, żebyś czasem odnalazł w niej kawałek własnej.
Usiadłam. W cichym pokoju. Pełna zadumy, z oddechem głębokim, prawie z piersi wyrywającym. Patrzyłam na meble i opiłki kurzu unoszące się z dworu. Patrzyłam na kolor ścian i na ten...
Szumiące drzewa dawną miłością, z których opadły już liście wspomnień. Kora pokryta mchem, jak kurzem pokryte są myśli tamtych dni. Wiatr szumiący jak podróżnik między Tobą, który...
Prowadź mnie, jak jacht po oceanach nieba. Prowadź mnie po sztormach i pustkach tego świata. Prowadź mnie, gdy będę zraniona szukała naprawy. Prowadź mnie, gdy już sama płynąć nie...
Spałam, a myśli jego układały się na mnie jak puchowy koc, otulając najczulej moje ciało. Tuliłam się do jego duszy, bliskiej memu sercu, mimo że ciało w oddalonym łóżku spało....
Na obrzeżach mojego serca skruszał już ból minionych chwil. Obrócił się w pył i wpada w rwące rzeki życia, jakie się we mnie toczą. Delikatnie osadza się w ich korytach, a z niego...
Idę. Bokiem. Wśród różnych PESELI. Między młodymi uśmiechami beztroskich chwil na placach zabaw, poprzez młodzieżowy, papierosowy dym. Mijam dwudziestą aleję, a tam miny mrawe....
W lichym liściu kruszeje uśmiech. Serce wybija ostatnie letnie rytmy. Słońce jest jak zgniłe uczucie, które wszystko skrapla w mroku. Chciałabym omdleć dziś w tym całym powietrzu,...
Ja to tak całkiem dorosłam. Całkiem zgubiłam skrzydła motyla, te ubrane w lęk i niedoskonałości. Ja to tak dorosłam aż do szpiku kości, tak bardzo, że widzę już siebie całą,...
Siedzę, otulona czarnym płaszczem, na czarnej ławce. Za jednym z wielu domów na tym osiedlu. I wszystko jest takie ciche, mokre i czarne, że nawet własne myśli są nieufne wobec...
Na skrawkach papieru notująca, z dziewiątką u bram swojego istnienia, jak końcem sznura — do cierpienia. Poszukująca wolności w głębokiej miłości i tego, co miejscem jest zwane w...